Oooooooh mijn god, ik ben op het moment dat ik dit schrijf gisteravond naar het concert van Taylor Swift geweest, en het was echt geweldig! Ik ben echt nog steeds helemaal blij er van, het was zo ontzettend leuk! In dit overenthousiaste verslag zal ik met jullie mijn ervaringen delen, geïllustreerd met een paar (helaas niet zelf gemaakte, camera vergeten en mobiel leeg) foto’s! Enjoy!

Ik kwam rond kwart over 4 thuis uit school, en om 10 over 5 zou de trein vanaf Schiphol gaan dus ik moest speedy alles doen. Wat ik aan wilde was natuurlijk nergens meer te bekennen, dus uiteindelijk trok ik een jurkje van de H&M uit m’n kast. Gecombineerd met een blazer van Kenzaa (die Margot ook aan had dus het leek net alsof we onze kleding op elkaar hadden afgestemd, lekker droog) en m’n Vans (want no way dat ik de hele avond op hakken ging lopen) kon ik, na wat extra foundation aangebracht te hebben en m’n spullen in een tasje gegooid te hebben, de deur uit.

Margots moeder bracht ons naar Schiphol, en toen we daar waren hadden we nog ongeveer een kwartiertje om een treinkaartje te kopen. Eenmaal op het perron waren we nog bijna in de trein naar Brussel gestapt, maar uiteindelijk zaten we goed. En je raadt het al, we waren per ongeluk in de stilte coupe gaan zitten. Mijn god, dat had ik ook al toen ik naar Utrecht ging (de meet chicka’s weten er alles van) en nu gebeurde het me gewoon weer :/ Toch zijn Margot en ik gewoon zachtjes gaan praten en hebben we ondertussen naar Taylor geluisterd op m’n iPod, om alvast een beetje in de stemming te komen :) Eenmaal op Rotterdam Centraal was het simpel: gewoon alle meisjes van ongeveer onze leeftijd volgen en we waren zo bij de metro! Daar moesten we nog ongeveer een kwartiertje in, nog drie minuutjes lopen en daar waren we dan: Ahoy Rotterdam.

En toen begon het wachten. Het was ongeveer 18:00 toen we aankwamen, en de zaal zou om 18:30 open gaan. Zoals ik al had gezegd in m’n vorige artikel hadden we Arena staplaatsen, en we stonden niet héél erg vooraan in de rij maar ook niet achteraan. Uiteindelijk konden we rond 18:45 naar binnen. Flesje water meegesmokkeld onder onze jas (anders werd het uit je tas gehaald en weggegooid), jas dumpen bij de garderobe en op zoek naar de zaal! Makkelijker gezegd dan gedaan, het was namelijk dramatisch slecht aangegeven. Op een gegeven moment zag Margot met haar geweldige ogen een onzichtbare deur, en toen stonden we in de zaal!

Ondertussen was het 19:00. De plek die we hadden was echt geweldig. Er was een groot podium met een soort van catwalk naar een klein podium. Naast de catwalk stonden mensen, maar dat was afgesloten met hekken dus dat waren waarschijnlijk de mensen met VIP pasjes. Wij stonden zo’n 1 / 2 meter van het kleine podium en zo’n 10 / 15 meter van het grote podium af: superplekken dus! Ok, eerst stonden we iets verder, maar we hebben onszelf langzaam maar zeker naar voren geduwd (A)

En toen konden we weer wachten. De zaal stroomde langzaam vol, ook de zitplekken. Ik dank mezelf en Margot nog steeds dat we besloten hebben staplaatsen te nemen, want zo stonden we ten eerste ontzettend dichtbij, maar ten tweede stond je ook echt tussen de mensen. We kregen op een gegeven moment ook wel een soort van gesprek met twee jongens (!) die eerst voor ons stonden en daarna achter ons (haha sneaky). Om 20:00 ging er dan eindelijk iets gebeuren: het voorprogramma. Dit was Tom Dice, de persoon die X-Factor heeft gewonnen in België. Nou, YES! Haha grap, hij en vooral zijn band waren goed! Echt een leuk voorprogramma, ook al kende ik natuurlijk geen van zijn liedjes. Hij ging tussendoor wel een stukje uit een liedje van Taylor zingen, en natuurlijk zong meteen iedereen mee :P Ook vroeg hij op een gegeven moment: ‘Kennen jullie mij eigenlijk wel?’ Margot na afloop: ik zweer het je, ik hoorde een krekelgeluid. Na ongeveer vijf seconden stilte ging toch maar iedereen juichen :P

Het voorprogramma was rond 20:30 afgelopen, en toen konden we weer gaan wachten. Ondertussen stond er een soort van radio aan, en telkens als een liedje afgelopen was hoopte iedereen ‘oke nu moet het licht uit!!’ maar dan kwam er weer een nieuw liedje wat betekende nog minstens 4 minuten langer depressief wachten -_- Rond 21:00 ging dan ein – de – lijk het licht uit, en was het zo ver: het concert kon beginnen! Het concert zelf, waar moet ik beginnen?

Ok, ik begin bij het begin. Tom Dice had gezegd dat als Taylor op kwam, iedereen z’n handen in de vorm van een hartje moest doen, het ‘I love you’ teken, en dat deed dus ook gewoon de hele zaal. Zo ontzettend vet! Het begon met een kleine intro waarbij het doek nog niet omhoog hing en je Taylor iets hoorde vertellen wat je in het eerste filmpje onder aan dit artikel ziet, echt zo spanning opbouwen, en toen het doek viel stond ze daar in een gouden jurk, en ik zweer je, iedereen werd HELEMAAL gek. Zo grappig, haha! Iedereen gillen, juichen, handen in de vorm van een hartje, echt wow. Ze begon met Sparks Fly, en iedereen zong meteen helemaal mee, zo leuk!

De zaal was dan wel heel groot, maar toch was het best een intiem, persoonlijk concert. Taylor vertelde heel veel tussendoor. Zo begon ze na het eerste nummer met dat iedereen wel eens problemen heeft, in de liefde, maar ook met andere dingen, maar dat je moest denken dat alles altijd goed zou komen (It’s always gonna be okay, in one way or another!) en dat we vanavond allemaal samen waren en allemaal moesten genieten. Zo goed! Ze klonk ook zo oprecht en eerlijk en aardig en echt geweldig! Tussen bijna elk liedje door vertelde ze wel een stukje wat het heel leuk maakte. De hele zaal was dan stil, alleen hoorde je soms opeens een mongol roepen: TAYLOR I LOVE YOU!!!!! Hahaha dat was dan ook wel weer grappig.

Het concert was dan misschien wel persoonlijk, maar toch zat er ook een hele show omheen. Op de achtergrond hing een doek waar live beelden maar soms ook animaties op te zien waren, Taylor wisselde zo ongeveer drie keer razendsnel van outfit en bij het toegift ontploften er twee enorme confettikanonnen. Zo ontzettend gaaf! Het podium zelf zag er ook echt gewoon heel mooi uit, er stond een trap op waar ze soms vanaf liep en het kleine voorpodium was natuurlijk ook superleuk (vooral omdat ik daar zo dichtbij stond, haha)! Ook liep ze op een gegeven moment door de zaal (helaas niet bij mij in de buurt :() naar nog een extra podium achter in de zaal waar ze ook een aantal liedjes zong. Minder voor mij, want ik stond heel erg vooraan dus zag ik niet zoveel meer, maar als nog wel leuk voor de mensen die helemaal achteraan stonden.

En dan Taylors zangkunsten. Ooooh my, wat was ze goed! Serieus, sommige liedjes vond ik live nog beter klinken dan op haar cd, wat nogal onmogelijk klinkt maar het was echt zo! Zo zo zo goed! Ze had een hele band, maar bij sommige liedjes speelde ze zelf een instrument. Zo begeleidde ze zichzelf bij Fearless op zo’n Hawaiiaanse gitaar, Een Ukulele, maar speelde ze ook gewone gitaar, elektrische gitaar én piano. Daarnaast zag ze er ook geweldig uit in alle outfits en bleven haar rode lipstick, winged eyeliner, de blauwe dertien op haar hand en haar geweldige blonde krullen het hele concert door perfect zitten!

De setlist (dus de nummers die ze zong) was ook echt perfect: ze zong bijna al mijn favorieten! Het grootste deel van de liedjes kwam van haar nieuwste album, Speak Now, maar ook een deel kwam van Fearless. Ik kon zo ongeveer ieder liedje helemaal meezingen, wat natuurlijk heel leuk was :) De hele zaal zong bij haast alles mee, maar het was niet zo irritant meezingen dat je de artiest zelf niet meer hoort. Het was juist heel mooi sfeervol! Ze eindigde met Long Live, wat ze geschreven heeft voor haar fans, dus dat was wel mooi. Ze kon ook niet vaak genoeg zeggen hoe geweldig ze ons als publiek vond en dat ze zeker nog een keer naar Nederland zou komen (DAN MOET IK ER WEER HEEN), en je zag ook dat ze het echt meende, zo leuk!

Als allerlaatste zong ze nog Love Story als toegift, wat misschien niet mijn #1 choice was geweest voor het toegift maar wat ik uiteindelijk toch wel heel leuk vond. Dat was ook het nummer waarbij de confettikanonnen explodeerden, en iedereen ging echt nog één keer helemaal los! Ik heb echt optimaal genoten van dit concert, het was zo ontzettend geweldig!

Toen ze echt weg was en het licht weer aan ging, hebben Margot en ik echt staan spacen. OMG OMG OMG DIT WAS ZO ZO ZO VET! ZO LEUK! Dit ging nog door toen we onze jas gingen pakken, en in de auto hadden we natuurlijk een uitgebreide nabespreking. Wauw, dit was echt zonder twijfel het meest geweldige concert waar ik ooit naar toe ben geweest! Ze was zo goed en ook zo’n leuk persoon, het concert was heel intiem maar toch ook echt een overweldigende show, als ze nog een keer naar Nederland komt gaan Margot en ik in ieder geval weer, dat hebben we al afgesproken. Geweldige avond, dit ga ik nooit vergeten! Dan nu nog ter illustratie een paar filmpjes die ik van youtube heb gehaald van het concert! Ik heb ze allemaal met plezier bekeken en kunnen denken: DAAR WAS IK BIJ! Maar ik snap wel als jullie ze niet allemaal gaan kijken (A) Gewoon, even voor een sfeerimpressie:

HET. WAS. GEWELDIG. Ooh, en voor de mensen die het nog niet begrepen waren: de titel is een variatie op haar liedje Enchanted, waarin ze zingt; ‘this night is flawless, don’t you let it go’. Ok, nog één keer: HET WAS ZO EPIC <3

Jaaaa, vanavond is het eindelijk zo ver: ik ga naar het concert van Taylor Swift! Ik heb de kaartjes al sinds November in huis liggen, en na 4 maanden wachten is het gewoon vanavond! Wow!

Het concert vind plaats in Ahoy, Rotterdam. Er waren vijf verschillende kaartjes en samen met Margot heb ik de leuksten (dacht ik dan, maar misschien toch niet aangezien het de enige soort is die niet is uitverkocht), namelijk de arene staplaatsen. Ok, als je moet wachten heb je misschien liever zitplaatsten, maar als het concert bezig is heb ik toch echt liever staplaatsen denk ik! Gek doen, meezingen, losgaan, op een stoel zittende lijkt me dat nogal droog :’)

Vanmiddag reis ik samen met Margot richting Rotterdam. Dit wordt nog een klein drama waarschijnlijk, aangezien we allebei niet het beste richtingsgevoel ooit hebben (we hebben een keer een uur moeten lopen over Schiphol omdat we de bus de verkeerde kant op hadden genomen) dus dat wordt nog lachen. Bus, trein, metro, als het goed is zijn we rond 18:00 in Rotterdam! We moeten dan nog wel een half uur wachten tot de zaal open gaat en het concert begint pas om 20:00 wat waarschijnlijk ook nog uitloopt, maar we hebben het er voor over (Y)

Verwacht ergens deze week een enorm enthousiast verslag, want ik hoop al zó lang dat ze naar Nederland komt, en nu ben ik er bij! And I’m sooooooooooooooo excited! Ooh en de titel slaat trouwens op dat ik haar zag in New York (ik heb haar dus al eens live gezien) en iedereen die daar om heen stond riep ‘TAYLOR OMG I LOVE YOU SO MUCH!’. Ik vond de titel dus wel toepasselijk :)

Vandaag weer eens een artikeltje over muziek op Live Love Laugh! Dit heb ik al lange tijd niet gedaan, maar ik vond het wel weer eens leuk. Deze keer gaat het niet over mijn muzieksmaak (daar heb ik immers al een ontelbaar aantal keer over geschreven, als je op ‘Music’ klikt in het menu vind je al die artikelen) maar over één artiest, namelijk Adele.

Adele is een Engelse soul en jazz zangeres. Jullie kennen haar waarschijnlijk allemaal van Chasing Pavements, wat 2.5 jaar geleden een enorme hit was, maar een aantal van jullie zullen ook haar nieuwe Rolling in the Deep wel kennen. Ongeveer een week geleden kwam haar nieuwste album, 21, uit in Nederland.

En waarom schrijf ik dit nou? Ik vind Adele echt geweldig! Nog niet zo lang, ik kende wel een paar liedjes van haar zoals Chasing Pavements, Make You Feel My Love en My Same, maar echt vaak luisterde ik er niet naar. We hadden thuis haar cd, maar die was meer van m’n ouders. En toen downloadde ik vorig jaar haar nieuwe cd, downloadde ik ook haar hele oude cd (genaamd 19) en sinds toen … I can’t stop listening!

Adele heeft echt een supermooie stem, en verschillende soorten liedjes. Uptempo, ballads, soul en jazz dus voornamelijk. Ik zeg niet dat dit écht mijn genre is, maar ik heb het altijd wel leuk gevonden.

Dus, bij deze raad ik iedereen aan de nieuwe CD van Adele te kopen of de downloaden. You gotta love her!

 

Oke, dit artikel is niet wat jullie gewend zijn van mij, en het is niet echt omdat ik geen inspiratie heb (eigenlijk ook wel, maar niet alleen maar), maar ik wil dit gewoon even met jullie meedelen omdat dit gewoon mijn blog is en ik er op zet wat ik wil. Dus.

Vanochtend werd ik wakker en ik voelde me niet anders dan anders. Ik ontbeet, starte m’n laptop op en keek een beetje rond op twitter. Daar was Lisan obsessief bezig met tweeten over de nieuwe CD van Justin Bieber. “Heeft hij de baard in de keel gekregen of zo?” Nou daar was ik wel benieuwd naar, dus zocht ik een liedje op.

Helleuheu, dat was echt even een stemevolutie of zo! Toen ik Justin Bieber voor het eerst hoorde wist ik niet of ik luisterde naar een jongen of een meisje (true story) maar hier klonk zijn stem veel dieper, en … tja. Best sexy, in some sort of way.

Toch besloot ik dat ik geen Justin Bieber fan werd: zijn muziek is namelijk allesbehalve mijn smaak. Dit hield ik dus ongeveer vier uur vol, totdat ik naar volgend filmpje keek:

HALLO! Mannen die piano spelen! Hoe kan ik nu anders dan van hem houden?! Ik heb een grooooooooooot zwak voor piano spelende mannen – Edward Cullen was de eerste en toen Chuck in een aflevering van Gossip Girl achter de piano zat had hij m’n hart gestolen. Ook Bruno Mars vond ik niks tot ik hem in de clip van Just the way you are achter de piano zag zitten, en zo heb ik nog wel 10 voorbeelden. En nu ook Justin Bieber!

Dus, ik ben over mijn Justin Bieber haatperiode heen. Integendeel … hello bieber fever! Haha nee grapje, zijn eerste CD vind ik niks, maar zijn nieuwe acoustic cd en wat piano liedjes zal ik zeker een keer luisteren!