We Run Amsterdam 2015

We Run Amsterdam 001

Gisteren was het dan eindelijk zo ver: de Nike Women’s Run in Amsterdam, WE RUN AMSTERDAM! Nadat ik vorig jaar eindeloos veel posts over de voorganger van We Run Amsterdam, namelijk We Own The Night, voorbij zag komen, wist ik zeker: daar moet ik volgend jaar aan mee doen! De Nike events zijn enorm, de route was tof en alle goodies die je kreeg waren ook niet verkeerd. Let’s go! In januari schreef ik me al in voor deze run, en nu mocht ik eindelijk aan de startlijn verschijnen.

Als ik zeg januari, dan lijkt dat zó lang geleden. Helaas ging mijn training in de vier maanden tot de start niet van een leien dakje. In januari en februari ging het heerlijk, toen kreeg ik last van shin splints en liep ik in maart en april bar weinig. De laatste twee of drie weken voor de race pakte ik het wel weer pittig op, maar ik wist dat mijn streeftijd (onder het uur) er waarschijnlijk niet in ging zitten. Ik paste m’n streeftijd niet aan maar verscheen gewoon aan de startlijn met het idee, ‘we zien wel waar het schip strandt’. Altijd een goed motto om mee te beginnen.

Maar voor ik bij de start ben, moet ik ook nog iets vertellen over het hele evenement er omheen. De start zou om 21:00 in het Olympisch Stadion zijn, en toen Marleen (de vriendin die ook mee liep) en ik donderdag ons race pack op gingen halen werd ons geadviseerd uiterlijk 19:30 aanwezig te zijn. Na onze spullen in een kluisje te droppen zijn we maar op de tribune gaan chillen. We hadden het hele terrein kunnen ontdekken (er was echt een soort festival omheen gebouwd, heel tof!) maar we wilden eigenlijk gewoon heel graag beginnen met rennen. Om iets van kwart voor 9 begon de warming up die volgens mij alleen maar bestond uit ons lekker moe maken, en uiteindelijk stonden we rond 21:20 klaar voor de start. Het startschot werd gegeven door Manuel Broekman, en na wat slenteren door het startvak kwam ik bij de startlijn. Let’s go!

We Run Amsterdam 002

Warming up! | De route, fotocredits naar m’n moeder ;)

De eerste paar kilometer was het echt struikelen over de mensen. Er deden volgens mij 7500 meiden mee dus dat kon ook niet anders, maar ik heb echt over stoepjes gesprongen om mensen in te halen en dat soort dingen. Toch deed dit niet af aan m’n snelheid, de eerste kilometer liep ik met een pace van 5’40”. Ik wist toen al dat het een illusie was dat ik dat de hele race vol ging houden, maar zoals ik al zei, ik ging wel zien waar het schip strandde. 10K kan ik in principe op doorzettingsvermogen rennen dacht ik, dus als ik te snel begon was het niet heel erg.

De eerste 5K genoot ik echt volop. Marleen was ik na zo’n 2K al kwijtgeraakt, maar we hadden toch afgesproken om onze eigen race te rennen, en het ging lekker. M’n pace bleef rond de 5’50”, ik had wat meer ruimte (al was ik nog steeds veel mensen aan het inhalen) en de route was geweldig! We renden over de Apollolaan, praktisch gezien langs m’n middelbare school, langs het Hilton hotel, door het Vondelpark, onder het Rijksmuseum door (echt een ‘hallelujah’ moment) en over de Spiegel- en Prinsengracht. Hoe vaak maak je nou mee dat het hele centrum voor je wordt afgezet? Er waren veel heuvels, irritante straatstenen en dat soort dingen, maar ik nam het voor lief.

Rond de 6K waren we op het Max Euwenplein en vanaf toen kreeg ik het zwaarder. De pacer van 60 minuten haalde me in, m’n voet ging slapen (het blijft een groot mysterie hoe dat nou kan, maar ik ga echt eens iemand zoeken die het op kan lossen want ik word er hélemaal gek van) en het ging gewoon moeilijker. Gelukkig renden we op dat moment het Vondelpark in, wat betekende dat de wegen weer geasfalteerd waren en dat er meer ruimte was. Rond 8K gingen we het Vondelpark weer uit en toen dacht ik echt… Hoe ga ik tot de finish komen. Het asfalt veranderde weer in straatsteen, er kwamen weer allemaal leuke bruggen en hellingen langs (die me op de heenweg niet waren opgevallen), en ik was echt kapot. Deze kilometer was dan ook mijn langzaamste, maar kom op, ik ga echt niet stoppen met nog maar 2K te gaan, Soesja, ZET DOOR.

We Run Amsterdam 003

Elkaar weer terug gevonden na de finish, so happy! | Startvak bandje en ‘medaille’ armband van The Boyscouts

Rond de 9K stonden m’n ouders te cheeren en dat gaf me wel weer energie. Ik kon het nog ergens vandaan halen om m’n handen in de lucht te gooien en m’n pace weer wat op te voeren. Toen ik het Olympisch Stadion weer in zicht had dacht ik: ‘IK BEN ER BIJNA’, maar toen kwam er nog een hele lus die je moest rennen om bij de ingang te komen. Toen ik eenmaal binnen was gooide ik er voor mijn gevoel een sprint tegen aan, het zal er in het echt wel wat minder indrukwekkend uit hebben gezien, maar toen ik de finish over kwam wist ik twee dingen: 1. Ik heb m’n ‘goal’ niet gehaald, maar dat wist ik eigenlijk van tevoren al 2. Ik heb er echt alles aan gedaan om toch nog een redelijke tijd neer te zetten.

Ik ging meteen op zoek naar water en kreeg vervolgens ook mijn ‘medaille’, een zilveren armband van The Boyscouts (yaaaass!), en een ijsje in m’n handen geduwd. Ik dacht nog, YES IJS, maar toen ik een beetje was afgekoeld dacht ik na drie happen… Uhl, ik hoef helemaal geen ijs :’D Marleen vond ik inmiddels terug bij de kluisjes, die had echt de race van haar leven gelopen en had het sowieso sneller dan 56 minuten gedaan. Supertrots!

M’n Nike app zei dat ik 1:01:11 over de 10K deed en dat het parkoer langer was dan 10K, mijn officiële eindtijd is 1:02:24. Ik weet niet of het parkoer echt langer was, of dat het komt doordat ik in het begin heel veel rare bochten maakte om mensen in te halen, of dat m’n app gewoon faalt, maar veel maakt het toch niet uit. Het is niet waar ik in januari voor ging, maar desalniettemin mijn op een na snelste 10K ooit. Ik moet er iets positiefs van maken toch :D

Ik vond het zó’n leuke avond! Een Nike Run is niet goedkoop (deze kostte €30), maar je krijgt er heel erg veel voor terug. Een heel mooi sportshirt van Nike, een echt zilveren armband, en daarnaast ook gewoon een te gekke avond met het leukste parkoer ooit. Ik heb er van genoten! Volgend jaar doe ik sowieso weer mee met een Nike Women’s 10K. Marleen en ik hebben al wilde plannen om die van Londen of Parijs te gaan lopen, maar mocht dat niet werken dan zie je me gewoon weer in Amsterdam aan te start verschijnen. Ik wil meer!

Heb ik meer bezoekers die hebben meegedaan? Wat is jullie eindtijd, en zijn jullie tevreden?

5 Comments

  1. 17/05/2015 / 10:35 am

    Goed gedaan hoor! Je hebt toch maar mooi doorgezet toen het zwaar werd. Knap :-)
    Hopelijk zie ik je volgend jaar!

  2. 17/05/2015 / 10:48 am

    Wat een super goede tijd! Mag je trots op zijn hoor!!

  3. 17/05/2015 / 12:23 pm

    Super goed gedaan! Lijkt me ook wel eens tof om daar aan mee te doen :-)

  4. 17/05/2015 / 12:26 pm

    Dit klinkt zo onwijs leeeeuk! Je hebt het super goed gedaan hoor, en ook toen het zwaar werd flink doorgezet. Jij mag je voldaan voelen. Volgend jaar wil ik zo graag meedoen! :D

  5. 17/05/2015 / 3:17 pm

    Echt heel knap van je zeg! Ik vind 10K echt als heel veel klinken, dus vind het echt knap dat je tot de finish bent gekomen. En je bent maar een paar minuutjes onder je streeftijd, dus je kan echt trots zijn op jezelf!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *