Het zwarte gat aan het einde van een tv-serie

Downton Abbey

Zaterdagavond, half 11. De aftiteling van de series finale van Downton Abbey rolt over m’n tv scherm. Downton Abbey, de serie waar ik de afgelopen drie maanden van m’n leven in heb gestoken. Mijn ultieme relax momentje na een dag vol studeren, bijles geven en scriptie schrijven. Zo’n serie waar je de hele dag naar uit kunt kijken. En nu heb ik dus alle zes de seizoenen gekeken (vier staan er op Netflix, en toen was ik zo verslaafd dat ik van de anderen de dvd’s kocht) en zit ik misschien een heel, heel, héél klein beetje in een gat.

Ik vind het toch altijd een gek gevoel, hoe series best een grote invloed kunnen hebben op je leven. Of ben ik de enige die er zo over denkt? Dat lijkt me niet, het woord ‘bingewatchen’ is immers niet voor niets een begrip geworden. Maar aan de andere kant is het ook helemaal niet zo gek: ik kan al emotioneel worden van een film, en een film duurt hooguit twee uur. In series daarentegen steek ik bij wijze van spreken maanden, zo niet jaren, van m’n leven, waardoor je toch op een of andere manier emotioneel geïnvesteerd begint te raken in de personages en de verhaallijnen.

Wat dat betreft valt Downton Abbey nog wel mee: het zijn 52 afleveringen en die keek ik zoals eerder gezegd in zo’n drie maanden. Van 24 keek ik 207 afleveringen, van Friends keek ik er 236, en van Grey’s Anatomy heb ik er inmiddels al 264 gezien en daar komt iedere week nog een nieuwe bij. Als ik die nummers zie, vind ik het eigenlijk best normaal dat ik me op een of andere manier ga hechten aan deze series, haha.

Altijd wanneer ik een serie af kijk, hoef ik echt even geen andere te kijken. Zo ook nu: ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik aan een nieuwe serie zou beginnen die net zo leuk, romantisch, ontroerend en hartverwarmend is als Downton Abbey. Het had het wat mij betreft gewoon allemaal: interessante, goed uitgewerkte personages, prachtige decors, mooie mannen, goede romantische verhaallijnen, en humor in de vorm van de altijd geniale Maggie Smith. Zelfs al waren de eerste seizoenen ongetwijfeld het leukst (zoals eigenlijk bij iedere serie), aan het eind genoot ik er nog minstens net zo veel van.

Maar zodra je klaar bent met een serie, raken ze zodra je uit het ‘zwarte gat’ bent toch snel in vergetelheid. Veel series die vroeger bij mijn favorieten hoorden, zoals Lost en Private Practice, ben ik nu voor een heel groot deel alweer vergeten. Eigenlijk zonde, en soms denk ik dan ook dat ik ze eigenlijk opnieuw zou moeten kijken. Maar het is al een ding om één keer al die afleveringen te kijken, laat staan om weer van voor af aan te beginnen.

Ik weet eigenlijk niet heel goed waar ik heen wil met dit artikel, ik weet alleen dat ik net Downton Abbey heb afgekeken en dat ik even mijn overwegingen hier over op moest schrijven, haha. Kennen jullie deze gevoelens? Dat je echt uit kunt kijken naar ‘s avonds, wanneer je een aflevering van je favoriete serie op kunt zetten? Dat de personages bijna als je vrienden beginnen te voelen, en je ook met anderen over de personages praat alsof je ze echt kent? Dat je echt een beetje in een gat valt, na maanden van je leven in het kijken van een serie te hebben gestoken?

Downton Abbey staat in ieder geval bij m’n ‘All Time Favourites’ op de app TV-Show Time (geniale app als je veel series kijkt, overigens). Samen met Grey’s Anatomy, 24, Friends, Game Of Thrones en Suits, natuurlijk. De vraag is echter voor hoe lang, want ik weet nu al dat ik binnen een maand verslingerd raak aan een nieuwe serie waar ik me op kan storten – en dat is maar goed ook!

Dus… Iemand nog aanraders? Ik heb een hele hoop series al gezien en van een groot deel ben ik ook afgehaakt (ik ben vrij snel verslaafd maar blijf ook kritisch, haha) dus ik ben benieuwd of iemand me nog een gouden tip kan geven!

6 Comments

  1. Rosemarijn
    03/04/2016 / 6:34 am

    Herkenbaar! Alleen kijk ik nu te weinig en heb ik zelfs geen tijd meer voor Greys.. Aankomend weekend na m’n tentamens maar even de afgelopen 2 afleveringen inhalen! Maaaaar ik vind jou wel een type voor The Newsroom, van HBO! Echt hele goede serie en gezien ik jouw blog altijd lees, lijkt het me echt een serie voor jou. Kan er naast zitten hoor :)

    Liefs!

    • Soesja
      03/04/2016 / 10:28 am

      Oehh, ik heb het even opgezocht op IMDb en dat klinkt wel echt super leuk en interessant! Ga ik zeker onthouden, dankjewel!

  2. 03/04/2016 / 8:39 am

    Haha wat een fijn artikel! Ik heb nog niet zo veel series afgekeken, maar ik herken wel het gevoel dat de personages vertrouwd gaan voelen. Ik ben benieuwd welke serie je nu gaat kijken!

  3. Esther V.
    03/04/2016 / 9:52 am

    Ik denk dat dit verhaal voor veel serieliefhebbers erg herkenbaar is! Op dit moment kijk ik Daredevil en hiervoor heb ik Jessica Jones gekeken, misschien dat je deze series leuk vindt? Ze staan beide op Netflix.

    • Soesja
      03/04/2016 / 7:59 pm

      Jessica Jones heb ik gezien! Vond ik wel vermakelijk, maar niet fantastisch. Zal eens kijken naar Daredevil!

  4. 03/04/2016 / 10:10 am

    Toen Downton Abbey afliep voelde ik me echt beroerd. Ik miste het. Ik ben toen van voren af aan gaan kijken. Ik heb de eerste drie series op DVD. Van een vriendin kreeg ik serie 4. Toen ik die wilde gaan kijken zag ik niets. Ik begrijp niet hoe het kan, maar het beeld bleef zwart. ik wilde de overige series zelf kopen maar deed het niet. En nu is de “”mood”” weg. Ik kijk af en toe nog naar filmpjes op You Tube. Raar fenomeen is dat, he? Je denkt niet zonder te kunnen en dan ebt het weg.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *