Race Report: Halve Marathon van Amsterdam

halve-marathon

Afgelopen zondag rende ik de halve marathon van Amsterdam! In m’n Story of my Week beloofde ik jullie een race verslag, en vandaag is het zo ver. Aangezien het weer eens belachelijk lang is ga ik er niet te lang omheen draaien en gewoon beginnen!

Voor de start: het weer is heerlijk, dus nadat Anouk en ik onze tassen gedropt hebben en ons startvak hebben gevonden, strijken we neer op een stoepje om nog even te chillen en bij te kletsen. Verder stouw ik een banaan en een Eat Natural reep weg (m’n ontbijt, havermout pannenkoeken, heb ik die ochtend maar voor de helft opgegeten omdat ik het zo vies vond, en inmiddels is het bijna twee uur dus wat te eten gaat er wel in) en ga ik nog even snel naar de wc. Zodra ik terug ben moet ik eigenlijk alweer, maar de rij voor de Dixi’s is eindeloos en ik weet ook wel dat het vooral zenuwen zijn. Een half uur voor de start ben ik er toch echt flink klaar mee en wil ik eigenlijk gewoon beginnen, om 13:50 is het eindelijk zo ver: LET’S GO!!!

Kilometer 0-1: Anouk ben ik binnen een minuut kwijt, maar we zouden allebei voor onszelf gaan lopen dus dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Ik weet dat ze sneller is dan ik en ik weet dat het fout gaat als ik haar nu ga proberen bij te houden. Dat geldt ook voor de enorme hoeveelheid mensen die me inhaalt op die eerste kilometer, iedereen gaat weg alsof z’n leven er vanaf hangt maar ik blijf mezelf vertellen om rustig aan te doen. Uiteindelijk was die eerste kilometer m’n langzaamste van de hele race, dus de energie die ik in het begin spaarde heb ik later nog goed kunnen gebruiken!

Kilometer 1-4: Het gaat eigenlijk heerlijk! Het weer is top, m’n playlist is top, het publiek is top, ik geniet met volle teugen.

Kilometer 4-5: We komen bij een brug die de Amstel over gaat en alhoewel omhoog even zwaar is, is het stuk naar beneden één van de fijnste van de hele race. Iedereen blijft op een normaal tempo rennen maar omdat het echt best wel stijl is besluit ik me gewoon naar beneden te storten. Ik begin mensen in te halen in plaats van dat ik ingehaald word, en in deze kilometer haal ik zo’n 7 seconden van m’n gemiddelde pace (tijd per kilometer) af, die er (#spoileralert) de hele race niet meer bij komen. Erg fijn dus.

Kilometer 5-11: Dit hele stuk loopt door Duivendrecht en ook al is het niet bijzonder inspirerend, het komt niet op een perse heel zwaar punt voor mij, én er is lekker veel ruimte op de brede, geasfalteerde wegen. Ik ben nog steeds lekker bezig met mensen inhalen en zeker als iedereen stopt bij de waterpunten (die ik allemaal oversla omdat het er zo druk is en ik niet stil wil staan) kan ik telkens een hoop mensen achter me laten. Verder komen Bruno Mars, Justin Bieber en Jeremy Loops voorbij op m’n muziek en daar word ik heel erg gelukkig van. Dit is ook het stuk waarop ik het 10K punt passeer (en denk: bij de runs die ik normaal doe mag ik nu stoppen), en 500 meter later officieel halverwege ben.

Kilometer 11-13: Toch ben ik erg blij als we Watergraafsmeer inrennen, want dat betekent dat we terug zijn in Amsterdam en dat de omgeving meteen een stuk leuker is, wat het toch weer een stukje makkelijker maakt. Dit hele stuk speel ik ‘spot Laura in het publiek,’ want ik weet dat zij hier misschien zou staan. Niet gezien helaas, maar het gaf me wel weer even wat te doen. Als ik Laura niet kan vinden begin ik als afleiding te tellen hoeveel Keira Knightley voor Chanel posters ik tegen kom, maar aangezien ik in m’n hoofd ook de hele tijd m’n kilometers aan het tellen ben en tijden uit zit te rekenen raak ik het alweer snel kwijt, haha. Het waren er in ieder geval kapot veel.

Kilometer 13-16: We rennen over de Zeeburgerdijk, Mauritskade en Stadhouderskade. Dit is een stuk Amsterdam dat ik best goed ken omdat ik er vaak fiets, en daardoor krijg ik het meteen een stuk zwaarder. Ik begin namelijk te beseffen hoe ver het nog precies is tot het Olympisch Stadion. M’n benen beginnen zwaarder te voelen en even zit ik er een beetje doorheen. Bij 16 kilometer denk ik dan ook ‘deed ik maar de Dam tot Dam, dan was ik nu klaar!!!’ Maar aan de andere kant denk ik ook, als ik al 16 gedaan heb, dan moeten die laatste 5 er echt nog wel bij kunnen. Wat is nou 5 kilometer.

Kilometer 16-18: Bij 16 kilometer kom ik bij de grap die de ‘Torontobrug’ heet. M’n vader had me hier al voor gewaarschuwd en echt wat. de. hell. was dit. Hoe blij ik was met die eerste brug over de Amstel, hoe erg ik dit ding vervloek. We gaan eerst een stukje naar beneden voor we ongeveer dubbel zo ver omhoog moeten, en het doen PIJN. Als ik er eenmaal overheen ben weet ik echter wel dat ik het pijnlijkste stuk gehad heb en dat het vanaf hier allemaal vlak moet zijn, dus dat geeft hoop. Verder ren ik langs het Rijksmuseum en langs de Running Junkies, waar ik zo’n harde high five krijg van een man in een leeuwenpak dat ik hem een kilometer later nog voel. Maar alles om de moraal hoog te houden.

Kilometer 18-20: Het Vondelpark. Van tevoren dacht ik ‘ah, als ik het Vondelpark in ren ben ik zo goed als klaar.’ Oh boy, was I wrong. De twee kilometer door het Vondelpark duren voor mijn gevoel echt eeuwen, vooral omdat iedereen langs de lijn lekker in het gras ligt terwijl mijn benen steeds meer pijn beginnen te doen. 18 Kilometer was het verst dat ik getraind had en dat maakt het vanaf hier ook wel zwaarder. Wonder boven wonder kom ik er na afloop achter dat ik deze kilometers nauwelijks snelheid heb verloren, maar het voelde echt alsof ik kroop.

Kilometer 20-21: als ik het Vondelpark uitren zie ik m’n vader (die ondanks een blessure toch aan de start verscheen vandaag, maar al na een kilometer moest uitstappen) en Jikkie bij Roots staan en dat geeft me energie om even aan te zetten. High fives worden gegeven, Jikkie rent nog een stukje mee, en ik krijg zelfs de worden ‘het gaat’ er uit als ze vragen hoe het gaat. Lekker bezig. Later bleek dat m’n moeder hier ook ergens stond, maar die heb ik helemaal gemist, haha.

Finish: na nog een klein stukje Amstelveense weg komt eindelijk het Olympisch Stadion in beeld! Op m’n playlist komt Hall of Fame van The Script op en ik moet meteen denken aan Annemerel (nummer #1 hardloop inspiratie) die dit luisterde toen ze finishte bij de New York marathon. Ik vind het wel toepasselijk. Als ik het stadion in ren heb ik eigenlijk echt al een enorm gevoel van ontlading, maar de finish is pas 200 meter verderop. Nog even een ererondje dan. Voor de finish weet ik nog ietsje aan te zetten en m’n handen in de lucht te gooien. I MADE IT!!!

Na m’n duurlopen moest ik nog wel eens een stoepje zoeken om even op uit te kunnen hijgen, nu blijf ik wonder boven wonder overeind. Ik ga speciaal in een rij staan bij een vrouw die de medaille om je nek hangt (ik ga natuurlijk niet 21,1 kilometer rennen om hem gewoon in m’n handen gedouwd te krijgen) en ga dan op zoek naar Anouk, die ik al snel gevonden heb. Na een pijnlijke wandeling naar de kleding drop off (die benen voelen we nu toch wel echt) vind ik m’n ouders op het terras en strijken we neer voor koude cola’s. Best. Feeling. Ever.

Eindtijd? 2:20:48 volgens m’n Nike App (die gaf aan dat het parcours een paar 100 meter langer was, maar dat komt waarschijnlijk doordat ik gewoon niet in een rechte lijn heb gerend maar mensen heb ingehaald en zo), officiële eindtijd 2:23:16. Een PR, want het was m’n eerste halve marathon, haha! Ik weet zeker dat er héél veel ruimte voor verbetering is met deze tijd, maar ik weet ook dat ik de run nu gewoon helemaal met een goed gevoel uit heb kunnen rennen en dat is ook wat waard. Ik ben helemaal blij!

Heeft één van jullie ook meegedaan? Hoe is het gegaan?

4 Comments

  1. 19/10/2016 / 10:59 am

    Wauw, super knap! :-) Heel leuk om te lezen. Ik krijg van al die raceverslagen die ik overal langs zie komen zo veel zin om weer te gaan hardlopen! :-)

  2. Josie
    19/10/2016 / 6:07 pm

    Super goed gedaan,gefeliciteerd!

  3. 22/10/2016 / 12:21 pm

    Super! Het gaat bij mij ook weer een beetje kriebelen om toch weer eens te beginnen met hardlopen.

  4. 22/10/2016 / 3:56 pm

    Ik ben echt enoooorm trots op je! Je begint ondertussen toch ook wel een beetje een hardloopinspiratie voor mij te worden hoor. Ik weet nog dat we basically tegelijkertijd begonnen met hardlopen haha. Topper :D

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *