Race Report: 15K Zevenheuvelenloop

IMG_4039

Hoi allemaal! It has been… A while. Om precies te zijn is het ruim een half jaar geleden dat ik m’n laatste blog schreef. Excuus? Is er niet écht, twee maanden geleden had ik nog kunnen zeggen dat het te hectisch was omtrent verhuizen naar Nijmegen, maar inmiddels ben ik toch echt al wel een tijdje goed en wel gesetteld. Ik heb al weken het plan weer eens iets te posten, maar het kwam er nooit van. De drempel werd almaar groter, want waar zou ik beginnen? Maar vandaag besloot ik gewoon een nieuw bericht te openen en te gaan schrijven. We gaan wel weer zien waar het schip strand. Hopelijk komen er nog wat life updates over weer beginnen met studeren en het leven in Nijmegen de komende tijd, maar ik ga het eerst hebben over een evenement waar ik afgelopen weekend aan mee deed: de Zevenheuvelenloop!

Afgelopen jaar (van oktober 2016 – september 2017) liep ik welgeteld tien keer hard. Ja. Ik heb het nagekeken in m’n Nike App. Dat is nog niet eens één keer per maand. In oktober liep ik de halve marathon van Amsterdam, daarna vond ik dat ik wel genoeg beweging had met full time in de horeca werken en liet ik sporten echt helemaal voor wat het was. Op dagen dat ik werkte was ik vaak te moe om nog te gaan lopen, en daarnaast was motivatie ook gewoon ver te bekennen. Maar toen ik stopte met werken en weer begon met studeren besefte ik dat ik het lopen toch wel had gemist. Omdat motivatie nog steeds niet echt vanzelf kwam, besloot ik me in te schrijven voor een paar loopjes. Te beginnen met het grootste hardloopevenement van Nijmegen, de 15 kilometer lange Zevenheuvelenloop.

Toen ik me inschreef was die loop nog een maand weg en was m’n langste afstand 6 km. Voor een ander klinkt dit misschien als gekkenwerk, maar ik loop nu zó lang hard dat opbouwen eigenlijk altijd best wel snel gaat. Ik hoef, zelfs met een jaar nauwelijks lopen, gewoon niet meer echt vanaf 0 te beginnen. Ik deed dus drie ‘duurlopen’ (van 8, 10 en 12 km) en wat kortere afstanden tussendoor en hoopte op het beste.

Ik had als streeftijd 1:35 opgegeven, wat me in eerste instantie vrij optimistisch leek (de halve marathon, 21km, deed ik in 2:23) maar waardoor ik nog steeds in het achterste startvak terecht kwam. 1:35 was nog steeds m’n streeftijd toen ik aan de start verscheen, al droomde ik stiekem van een tijd rond de 1:30. Maar ik durfde nergens van uit te gaan: ik kende het parkoer niet en wist niet wat ik moest verwachten, vooral niet wat de heuvels betrof.

Het wachten in het startvak begon heel leuk: over de speakers werd verslag gedaan van de professionals, die binnen kwamen terwijl wij stonden te wachten op onze start. Toch wel even kippenvel als ik hoor over Joshua Cheptegei die op weg is naar het wereldrecord op de 15KM, maar dit met 2 seconden mist. Na deze mislukte recordpoging lijkt het weer er ook klaar mee te zijn, het begint namelijk keihard te regenen. Dat vind ik niet (heel) erg als ik aan het rennen ben, maar wél als ik sta te wachten. Het is ijskoud. Ik wil starten.

Het lijkt een eeuwigheid te duren, maar om kwart over 2 ga ik dan ein-de-lijk van start. Ik ken het parkoer dus niet, maar heb wel de beschrijving gelezen op de Zevenheuvelen website. De eerste 5K schijnt veel vals plat te bevatten, de tweede 5K loopt over de beruchte Zevenheuvelenweg en heeft dus een paar flinke klimmen, en de laatste 5K gaat overwegend omlaag. Mijn game plan is dus om de eerste 10K op een rustig tempo te overleven en bij kilometer 10 te kijken hoe veel ik nog over heb en eventueel een eindspurt naar de finish in te zetten.

Na de gebruikelijke kilometers inkomen gaat het bij kilometer 3 eigenlijk al ontzettend lekker. Van het vals plat merk ik weinig en terwijl ik mensen om me heen al zie lopen (wat dacht je toen je begon aan een 15K) en hoor zuchten dat ze nog zo ver moeten, ben ik eigenlijk heel steady mensen aan het inhalen. Dit heb ik nog nooit meegemaakt, vooral niet in de eerste paar kilometers, ik word meestal ingehaald. Vanaf kilometer 4 zit ik er zo lekker in dat het al bijna voelt als een runner’s high. Ik probeer me in te houden, overtuig mezelf er van dat ik dit niet nog 11km vol ga houden, dat ik te snel ga. Kilometer vijf klok ik in op 30:04. Ik begin te dromen van een tijd rond de 1:30.

Inmiddels zijn we Nijmegen uit en rennen we over de mooiste bospaden. De zon is weer gaan schijnen, de bladeren aan de bomen zijn goud en ook al is het nog steeds mega druk op het parkoer en ben ik 50% van m’n tijd bezig met tussen mensen door springen, ik geniet met volle teugen. M’n playlist is HEER-LIJK, met ieder nummer krijg ik meer energie. Speciale shoutouts voor Kids in Love van Kygo en Don’t Look Down van Martin Garrix die me de twee steilste heuvels op helpen. De ontlading als ik omlaag sprint is ongelooflijk.

Bij kilometer 10 staat één van m’n huisgenoten te helpen bij de EHBO. Ik zet even aan, geef hem een high five en kijk dan op de klok. Ik zit op 58:25. Even ben ik lichtelijk verbaasd: heb ik m’n starttijd wel goed onthouden? Ik was er vanuit gegaan dat ik toch wel dik boven het uur zou zitten met weinig training en al die heuvels. Ik was er vanuit gegaan dat ik op zou zijn bij kilometer 10. Maar ik doe het sneller dan verwacht en zit nog vol energie. Met alleen nog maar daling in het vooruitzicht vind ik het tijd om aan te zetten naar de finish.

De kilometers tikken weg: 11, 12, 13, met ieder bordje dat ik zie vind ik het bijna jammer, want het gaat zó lekker, ik wil nog helemaal niet finishen. Het parkoer loopt hier inderdaad lekker omlaag waardoor sneller rennen makkelijker gaat (al moet ik zeggen dat m’n knieën er minder blij mee zijn) en een tijd binnen de 1:30 inmiddels een garantie lijkt. Vanaf kilometer 14 ga ik op zoek naar m’n ouders en Lisa in het publiek, die hier ergens moeten staan. Ik spot ze zo’n 200 meter voor de finish, gooi m’n handen in de lucht, juich, Can’t Hold Us van Macklemore knalt door m’n oortjes en ik zet een sprint aan tot de finish.

Die ga ik over met een tijd van 1:25:31. Met een negatieve split. En de laatste 10KM in 55:27, ook een PR. Dit had ik nóóit verwacht. Toen ik begon leek 1:35 me al optimistisch, 1:30 klonk als onmogelijk, alles daar onder was gewoon gekkenwerk. Maar het ging zó goed! En het fijnste is nog dat het geen moment voelde alsof ik echt aan het strugglen was. In tegendeel, ik heb echt van iedere kilometer volop genoten.

Dit is de eerste keer dat ik écht tevreden ben over m’n tijd bij een loop. Natuurlijk was ik heel tevreden toen ik de halve marathon liep vorig jaar, maar toen was m’n doel voornamelijk uitlopen. Alle 10KM loopjes die ik in m’n leven heb gedaan waren redelijke tegenvallers: ik wilde altijd onder het uur lopen, en dat lukte nooit. Dat wil niet zeggen dat ik niet genoot, het waren nog steeds te gekke evenementen. Maar echt met een ‘I DID IT’ gevoel over de finish komen, dat gebeurt me niet vaak. En nu zat ik niet alleen 10 (!!!) minuten onder m’n streeftijd, ik liep ook voor het eerst officieel die 10KM ver onder het uur. Wat een heerlijk gevoel.

Moraal van het verhaal: ik raad iedereen die sneller wil worden aan een jaar te kappen met lopen en gewoon in de horeca te gaan werken. Grapje natuurlijk, al zou ik niet weten wat er dit jaar veranderd is waardoor ik zo veel sneller ben gaan lopen. Ik hoop dat dit een trend is die door zet. We gaan het zien bij de Zevenheuvelen volgend jaar, want dan doe ik sowieso weer mee!

Maar eerst is het tijd voor de 1/4 marathon in Egmond in januari, de 1/2 marathon tijdens de CPC in Den Haag in Maart, en waarschijnlijk de 16K tijdens de Dam tot Dam in september. Ik ben niet van plan stil te gaan zitten.

P.s. Wie kan ik vinden op Strava? Ik ben overgestapt omdat ik me dood irriteerde aan Nike en ik ben hard op zoek naar mensen om te volgen!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *