Cineville Recap – November: The Glass Castle, Happy End, Murder on the Orient Express & Loving Vincent

Cineville Recap November

Er zijn veel dingen veranderd sinds de laatste keer dat ik fanatiek aan het bloggen was, maar één ding is helemaal hetzelfde gebleven: ik ben nog steeds volop te vinden in de bioscoop. Een Cineville abonnement past misschien niet echt in een studenten budget, maar ik vind naar de bios gaan echt een van de leukste dingen die er is. Ik hou van films. En ik hou van films reviewen. Daarom wil ik elke maand een samenvatting gaan doen van de films die ik die maand in de bios zag! Deze maand waren dat er vier: The Glass Castle, Happy End, Murder on the Orient Express en Loving Vincent.

The Glass Castle

“A young girl comes of age in a dysfunctional family of nomads with a mother who’s an eccentric artist and an alcoholic father who would stir the children’s imagination with hope as a distraction to their poverty.”

Kennen jullie de film Captain Fantastic? The Glass Castle is eigenlijk precies hetzelfde, maar laat dan de negatieve kant van het verhaal zien. Het nomaden bestaan dat de familie in The Glass Castle leidt is soms leuk, maar vaak ook een potje ellende. Het is een film die op een hele knappe manier meerdere kanten van hetzelfde verhaal belicht: het ene moment vond ik de ouders fantastisch omdat ze zo lekker vrijzinnig waren, dan vervloekte ik ze weer omdat hun kinderen er heel erg onder te lijden kregen. Dan leefde ik weer heel erg met de kinderen mee, terwijl ik het volgende moment met een brok in m’n keel zat omdat ik het zo sneu vond dat de kinderen zich tegen hun ouders keerden. Er is geen zwart/wit in The Glass Castle, het is heel genuanceerd verteld. Doe daar een fijne cast bij (Brie Larson, Woody Harrelson, en een geweldige verzameling aan jonge acteurs die de Walls’ kinderen op een prachtige manier spelen), mooie beelden en een fijne soundtrack, en je hebt mijn aandacht wel vast voor twee uur. Van genoten!

Happy End

“A drama about a family set in Calais with the European refugee crisis as the backdrop.”

Dit is ongetwijfeld de meest bizarre film uit het rijtje. De beschrijving vond ik nog wel klinken als een vrij normale film, maar Happy End is bijna een beetje absurdistisch. Het wordt voor het grootste gedeelte gefilmd vanuit de ogen van de 13-jarige Eve, die observeert wat er allemaal in haar familie gebeurd: haar vader houdt er een geheime internet-relatie op na, haar neef wil niet deugen en haar opa is er eigenlijk wel klaar mee en wil zijn leven laten beëindigen. Dit wordt laten zien via verschillende media: filmpjes die Eve maakt via een soort Snapchat, Facebook gesprekken, en natuurlijk ook ‘normale’ scenes. Er zaten hele sterke stukken in deze film die heel tekenend zijn voor de tijd waar we nu in leven, en er zaten ook stukken in die erg humoristisch waren. Het geheel vond ik toch niet helemaal overtuigend. Het is echt zo’n film waar ik aan het eind dacht: ‘waar heb ik nu eigenlijk naar gekeken?’

Murder on the Orient Express

“When a murder occurs on the train he’s travelling on, celebrated detective Hercule Poroit is recruted to solve the case.”

Ik was nog niet bekend met het verhaal van Murder on the Orient Express. Ik had er wel eens van gehoord en wist dat dit de zoveelste verfilming was, maar verder wist ik er weinig over. Dat vond ik eigenlijk wel leuk, want zo kon ik er helemaal blanco ingaan en zelf meedenken wie de dader was. Murder on the Orient Express voelt echt als een soort Cluedo: één locatie, een beperkt aantal mogelijke daders (de passagiers van de trein), het is echt gefilmd als een puzzel die stukje bij beetje wordt opgelost en daardoor hield de film m’n aandacht goed vast. Wel vond ik de film heel erg… Hollywood? Ik ga bijna alleen maar naar Filmhuis films met m’n Cineville en wanneer ik dan weer naar een wat meer mainstream film ga valt me pas op hoe gelikt alles dan is. Maar eens in de zoveel tijd vind ik dat zo erg nog niet: de film zag er prachtig uit, de sterrencast is leuk en doet het goed, en het is al met al gewoon een hele leuke filmervaring. Niet perse een must see, wel heel vermakelijk.

Loving Vincent

“In a story depicted in oil painted animation, a young man comes to the last hometown of painter Vincent van Gogh to deliver the troubled artist’s final letter and ends up investigating his final days there.”

Voordat ik deze film ging kijken, dacht ik eigenlijk dat hij ‘gewoon’ helemaal geschilderd was en dat de personages waren ingesproken. Maar al snel kwam ik er achter dat deze film eerst helemaal is opgenomen met echte acteurs (en niet de minste, onder andere Douglas Booth en favoriet Saoirse Ronan) en vervolgens overgeschilderd. Ik kan er niet bij wat voor een werk dit geweest moet zijn, en het resultaat is er echt naar. De eerste paar minuten merkte ik dat ik heel erg zat na te denken over hoe ze het hadden gedaan, maar dit liet ik al snel los. Er is namelijk nog meer van te genieten dan alleen hoe knap Loving Vincent gemaakt is: het verhaal zit ook nog eens goed in elkaar en is zelfs best spannend. Ik vond het een hele bijzondere film en ik vind dit ook echt een film om in de bioscoop te bekijken, dan komt hij denk ik het best tot zijn recht.

Dat was ‘m voor deze maand! Een prima Cineville maandje, m’n favorieten waren The Glass Castle en Loving Vincent. De komende maanden worden deze reviews waarschijnlijk een stuk langer en leuker, want er komen zó veel goede films aan. Dit weekend staan de eerste twee voor december al op de planning: Suburbicon en Battle of the Sexes. Verder wil ik deze maand nog graag naar Vele Hemels Boven de Zevende, Wonder Wheel en Molly’s Game. Jullie gaan er volgende maand hopelijk alles over lezen!

1 Comment

  1. 15/12/2017 / 12:02 am

    Murder on the Orient Express staat al een tijdje op m’n lijstje maar ik ben er helaas nog niet aan toe gekomen. Die andere films klinken ook wel de moeite waard.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *