Cineville Recap – December: Battle of the Sexes, Blade Runner 2049, Call Me By Your Name & More!

Toen ik opschreef naar welke films ik in december allemaal geweest was, begon ik te twijfelen of ik het niet óf in twee delen moest doen, óf een deel weg moest laten om de indruk te wekken dat ik een leven heb. Uiteindelijk besloot ik het allebei niet te doen en gewoon open kaart te spelen. De film die ik zag met kerst, de film die ik in m’n eentje zag midden op een zaterdag vol sneeuw terwijl er verder niks te beleven was in Nijmegen, de films waarbij ik iets te lang bleef hangen in de bioscoop voor een drankje (of vier) na afloop, je vindt ze hier allemaal. December was een mooie filmmaand.

Suburbicon

“As a 1950s suburban community self-destructs, a home invasion has sinister consequences for one seemingly normal family.”

We beginnen de maand en dus ook deze review met de slechtste film die ik zag. Ik had medium verwachtingen van Suburbicon: de trailer zag er goed uit, de recensies waren matig. Ik vond hem zwaar tegen vallen. De voornaamste verhaallijn lijkt op een slap aftreksel van de Coen Brothers’ (die ook dit script schreven) Fargo, de tweede verhaallijn over het nieuwe, zwarte gezin dat in Suburbicon komt wonen lijkt er later bij verzonnen om toch nog iets van de film te maken en hangt er maar een beetje naast. Het was niet grappig, er zaten geen tot weinig treffende scenes in. Toch nog iets van punten voor de altijd geweldige Julianne Moore, en voor de styling.

IMDb cijfer: 5.4 / Mijn cijfer: 5

Battle of the Sexes

“The true story of the 1973 tennis match between World number one Billie Jean King and ex-champ and serial hustler Bobby Riggs.”

Van Battle of the Sexes had ik aardig hoge verwachtingen, maar toch viel ook deze een beetje tegen. Ik denk dat ik toch niet zo’n fan ben van serieuze onderwerpen op een hele luchtige manier vertellen. Ik rekende op iets meer girl power en iets meer feminisme, en wat ik kreeg was voornamelijk een komedie met heel soms een serieuzere ondertoon. Ook het tennis vond ik niet echt spannend, dan zat ik bij Borg McEnroe een paar maanden geleden toch een stuk meer op het puntje van m’n stoel. Ik ben zeker niet alleen maar negatief: Emma Stone en Steve Carrell zijn top, en ik heb me absoluut vermaakt tijdens het kijken van de film. Had alleen op iets meer gehoopt.

IMDb cijfer: 6.8 / Mijn cijfer: 7

The Square

“The Square is a poignant satirical drama reflecting our times – about the sense of community, moral courage and the affluent person’s need for egocentricity in an increasingly uncertain world.”

Als je het niet erg vindt om na afloop van een film met meer vraagtekens te zitten dan er voor, is The Square absoluut een film voor jou. Er zit geen heel duidelijke verhaallijn in deze film over een museumconservator in Stockholm, maar elke individuele scene is een opening voor discussie. Aan de ene kant zou ik hem graag nog een keer zien omdat ik denk dat ik er dan nog een stuk meer uit zou halen, aan de andere kant vind ik hem daar toch iets te lang en iets te traag voor. Maar dat ik er nog lang over na heb gepraat staat vast, en dat pleit wel echt voor deze film.

IMDb cijfer: 7.7 / Mijn cijfer: 7.5

The Killing of a Sacred Deer

“Steven, a charismatic surgeon, is forced to make an unthinkable sacrifice after his life starts to fall apart, when the behavior of a teenage boy he has taken under his wing turns sinister.”

De award voor meest bizarre film van de maand gaat absoluut naar The Killing of a Sacred Deer. Het verhaal op zich is al bizar genoeg, maar dan wordt het ook nog met opzet heet gekunsteld en houterig gespeeld. Het was op z’n zachtst gezegd een desoriënterende film ervaring, ik kwam ook echt een beetje verdwaasd de zaal uit. Kan ik op z’n tijd wel waarderen, al sta ik nu niet perse te springen om meer van regisseur Yorgos Lanthimos te gaan bekijken. Maar ik vond hem wel erg gaaf.

IMDb cijfer: 7.3 / Mijn cijfer: 7.3

Blade Runner 2049

“A young blade runner’s discovery of a long-buried secret leads him to track down former blade runner Rick Deckard, who’s been missing for thirty years.”

Spoiler alert, deze film stond al bij m’n favoriete films van 2017. Deze film is mega traag, best wel duister en ook best wel filosofisch. Klinkt misschien niet perse meteen als een succes recept (voor mij in ieder geval niet) maar ik vond hem echt geweldig. De hele film ziet er echt uit als een plaatje, Ryan Gosling speelt het werkelijk fantastisch (evenals Sylvia Hoeks overigens, wat een geweldige chick) en ik vond het ook gewoon hele interessante vraagstukken aansnijden. Ik heb er in ieder geval nog heel lang over nagedacht. De volgende keer dat ik een hele dag niks te doen heb ga ik deze film echt nog een keer kijken (of misschien deel 1, want nee, die hoef je niet gezien te hebben om deze film te kunnen waarderen. Ik ben het levende bewijs, haha).

IMDb cijfer: 8.4 / Mijn cijfer: 9

Vele Hemels Boven de Zevende

“Five people fight themselves more than each other, in this existence that’s so beautiful and incredibly hard at the same time.”

Ik was altijd team ‘lees het boek voor je de film kijkt,’ maar sinds ik steeds minder lees en steeds meer films kijk wordt dat een beetje mission impossible. Ik heb het boek van Vele Hemels Boven de Zevende dan ook niet gelezen en ik wist niet echt waar ik aan ging beginnen. Ik vond de film mooi, maar wel verrassend zwaar, vooral tegen het einde aan. Ik had toch wel verwacht dat hij iets luchtiger en optimistischer zou zijn, haha. Ik liep een beetje gedeprimeerd de zaal uit, maar wel met het voornemen het boek te gaan lezen, want ik vond het wel een mooi verhaal.

IMDb cijfer: 7.2 / Mijn cijfer: 7,3

C’est La Vie

“A hectic wedding party held in an 17th century French palace comes together with the help of the behind-the-scenes staff.”

Ooh, wat heb ik genoten van C’est La Vie. De film beslaat eigenlijk maar één dag en avond, rondom de organisatie van één bruiloft, maar het tempo zit er heerlijk in. De film is verrassend, grappig (ik heb echt meerdere keren hardop gelachen) en al met al gewoon echt een leuke filmervaring. Als je niet zo vaak naar de film gaat of gewoon niet gedeprimeerd weg wil lopen uit de zaal, kan ik C’est La Vie echt aanraden. Ik zag hem de dag na Vele Hemels en ik voelde me meteen weer helemaal vrolijk.

IMDb cijfer: 7.1 / Mijn cijfer: 8

The Party

“Janet hosts a party to celebrate her new promotion, but once the guests arrive it becomes clear that not everything is going to go down as smoothly as the red wine.”

Ook The Party speelt zich af op slechts één avond, maar houdt een lekker tempo. Daar komt ook nog eens bij dat de film slechts 71 minuten duurt en ik denk dan ook dat dit de eerste film ooit is die ik oprecht te kort vond. Van mij hadden de personages wel wat meer uitgediept mogen worden, of er hadden wat meer verhaallijnen in gemogen. Wel genoot ik van alle karakters, vooral de geweldige Patricia Clarkson, en vond ik het einde leuk en verrassend. Niet perse een must see in de bios, wel leuk om een keertje tussendoor te kijken. Oh, en twee weken later snap ik nog steeds niet waarom de film in zwart wit is.

IMDb cijfer: 6.8 / Mijn cijfer: 7.5

Wonder Wheel

“On Coney Island in the 1950s, a lifeguard tells the story of a middle-aged carousel operator and his beleaguered wife.”

Deze film zag ik op eerste kerstdag. Aan de ene kant maakte dat het sowieso een leuke, gezellige filmervaring. Aan de andere kant moest deze film daarom wel opboksen tegen La La Land, die ik vorig jaar zag met kerst. Nou, laten we maar vast stellen dat deze film daar niet bij in de buurt komt, haha. Wonder Wheel ziet er echt geweldig uit, maar het verhaal is niet zo heel boeiend. Ik ben dus op een gegeven moment ook maar een beetje gestopt met echt de verhaallijn volgen, en heb gefocust op de mooie shots en Kate Winslet’s geweldige acteerwerk. Toch genoten dus, maar de film op zich vond ik niet fantastisch.

IMDb cijfer: 6.4 / Mijn cijfer: 6.5

Visages, Villages

“Director Agnes Varda and photographer/muralist J.R. journey through rural France and form an unlikely friendship.”

Deze documentaire vond ik vooral heel hartverwarmend. De focus ligt meer op de vriendschap tussen Agnes en J.R. dan op de kunst die ze samen maken, dus als je dat niet erg vind, is dit een hele fijne film. Zelf wilde ik soms wel iets meer verdieping en achtergrond over wat ze nou eigenlijk aan het doen waren tijdens hun project, en over de mensen die ze tegen kwamen. De voice over is overigens een beetje houterig en ongemakkelijk, maar daarom juist ook wel heel treffend en aandoenlijk. Ik liep met een warm gevoel naar buiten, maar er is me niet perse iets bij gebleven van deze docu verder.

IMDb cijfer: 8.1 / Mijn cijfer: 7

Call Me By Your Name

“In Northern Italy in 1983, seventeen year-old Elio begins a relationship with visiting Oliver, his father’s research assistant, with whom he bonds over his emerging sexuality, their Jewish heritage, and the beguiling Italian landscape.”

Ik doe graag voorbarige uitspraken, dus daar gaan we: ik denk dat ik één van m’n favoriete films van 2018 al in de pocket heb. De release date van Call Me By Your Name is eigenlijk pas 11 januari dus ik ga hem lekker meetellen voor 2018, maar ik zag hem op de valreep op 31 december al in Cinecenter. In ieder geval: prachtig. De film kabbelt rustig voort en je wordt heerlijk meegesleept in de zomerse, Italiaanse sfeer. Door middel van op het eerste gezicht terloopse scenes ga je toch meevoelen met de personages waardoor ik tegen m’n eigen verwachtingen in aan het eind toch met tranen zat. De film is heel subtiel, maar daardoor misschien wel des te mooier. Hij heeft geen grootse dingen nodig om je te raken. Oscar favoriet? Hell yes.

IMDb cijfer: 8.4 / Mijn cijfer: 9

Ja, dat was weer lang. Ik verwacht dat de Cineville Recaps van zowel januari als februari net zo gaan worden, want er komt weer zó veel moois aan. Ik hou van Oscar seizoen. Op de lijst voor deze maand? Breathe, Three Billboards Outside Ebbing Missouri, Molly’s Game, The Greatest Showman, The Disaster Artist, Darkest Hour, The Post… Je hoort het, ik vermaak me wel. Jammer dat er tentamens aankomen, ik wil alleen maar in de bioscoop liggen.

Welke films zagen jullie deze maand? Aanraders?

2 Comments

  1. 03/01/2018 / 10:11 pm

    Haha, ik vond C’est La Vie juist helemaal niks. Ik vond de film nogal saai en ondanks dat ik wel gelachen heb af en toe, vond ik het niet per se een leuke film. Ik ben nog wel echt benieuwd naar Battle of the Sexes! (stiekem vooral doordat Emma Stone erin speelt, haha)

    • Soesja
      03/01/2018 / 11:38 pm

      Eerlijk, Emma Stone is reden genoeg om deze film te kijken. Geniet er van!!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *