Race Report: 1/4 Marathon Egmond

Vorig jaar schreef ik me al in voor het hardloopevenement in Egmond, toen zelfs voor de halve marathon. Door verschillende omstandigheden ben ik toen niet gegaan. Ik ben verder nog nooit afgehaakt bij een hardloopevenement en Egmond zat altijd nog een beetje in m’n hoofd. Toen studievriendin Pien er mee kwam dat ze dit jaar wel mee wilde doen besloot ik: tijd voor revenge. Dit keer niet op de halve marathon, want dat leek me toch een beetje optimistisch (dat was het eigenlijk vorig jaar ook al). Gelukkig was er ook een kortere afstand: de 1/4 marathon, oftewel 10.5 km. Let’s do this thing.

Ik was goed voorbereid in de zin dat ik 10 kilometer best makkelijk kan rennen op een normale dag. Ik was minder goed voorbereid in de zin dat ik nog nooit een meter over het strand of door de duinen had gerend. En dat laatste bleek nog best even een dingetje.

De eerste drie kilometer gaan door Egmond zelf en gaan prima. Nee, straatstenen zijn niet m’n favoriete ondergrond. Ja, het is druk op het parkoer. Maar verder ben ik vol met energie die een hardloopevenement meestal aan me geeft: alle mensen om je heen, het publiek, de andere omgeving, ik ben buzzed. Ik ren vaker samen met Pien dus als ik haar voor me zie rennen besluit ik dat ik haar wel bij kan houden. Dat bleek toch iets te hoog gegrepen op dat moment, ik verbruik eigenlijk te veel energie in die eerste drie kilometer dan moet het echt zware stuk nog komen.

Op dat moment rennen we namelijk het strand op. Het eerste stuk gaat door rul zand en ook al kan het niet meer dan 100 meter zijn geweest, in mijn hoofd ben ik echt 3 keer uitgestapt op dat kleine stukje. Gelukkig komen we al snel bij wat harder zand en dan valt het strand me eigenlijk alles mee. Ik vind eindelijk een beetje m’n eigen tempo en het uitzicht is prachtig.

Als ik er net lekker in zit heeft het parkoer echter een leuke curveball voor me: we slaan linksaf de duinen in en we moeten over een rul zandpad omhoog. Rennen gaat écht niet op dit stuk en ik besluit (net als de meeste mensen overigens) naar boven te lopen. Ook op dit moment denk ik weer ‘als dit nog veel langer duurt kap ik er mee’ maar als we bovenop de duin zijn zie ik tot mijn grote geluk een fietspad. I got this.

Ik heb het bloedheet van het opklimmen van de duin en rits dan ook m’n jasje open en stroop m’n mouwen op. Binenn één minuut besef ik dat gevoelstemperatuur -3 daar toch niet de uitgelezen omstandigheden voor zijn dus gaat alles weer dicht, haha. De laatste vier kilometer lopen door de duinen en ook al zitten er een paar flinke klimmen in, het gaat redelijk. Er is weinig ruimte om in te halen dus ik hobbel maar gewoon rustig door. Een PR ging het toch niet worden op deze route.

Pas bij kilometer 9, als Taylor Swift’s ‘Look What You Made Me Do’ door m’n oortjes knalt, hervind ik mezelf en besluit ik nog een beetje aan te zetten tot de finish. Na het 10 kilometer bord duren de laatste 500 meter voor m’n gevoel echt eindeloos en als ik eindelijk de finish over rol grijp ik meteen dankbaar een flesje Isostar aan. Dit ging absoluut niet zonder moeite. Officiële eindtijd: 1:03:59.

Mocht ik dit ooit nog een keer gaan doen (of ooit die halve proberen, haha) dan ga ik zeker een paar keer de duinen in en het strand op om te trainen. Deze randstad meid was niet voorbereid op deze barre omstandigheden. Maar al met al ben ik tevreden en vond ik het super om mee te doen, Egmond is toch wel één van de grootste en bekendste loopjes van Nederland en met goed recht, want de route was prachtig. Ik heb tussen het pijn lijden door absoluut genoten!

Heb jij wel eens meegedaan aan Egmond?

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *