Back and Better than Ever

Het moment dat je je inloggegevens voor je blog niet meer weet, weet je dat je echt lang niks gepubliceerd hebt. Mijn vorige artikel is meer dan een jaar geleden en ook al was ik voor mezelf eigenlijk wel gestopt met bloggen, ik heb nooit een officieel bericht geplaatst omdat ik dat wel erg, ja, officieel vond. Wanneer mensen vroegen of ik nog een keer iets ging posten hield ik altijd ongeveer tien slagen om de arm, maar zeggen dat Dashing Days officieel einde oefening was heb ik nooit gedaan.

Vrees niet, die ene persoon die dit misschien nog leest, want ook dit bericht heeft niet die strekking. Deze week ervoer ik namelijk voor het eerst in dat hele jaar waarin ik niks plaatste een bepaald gevoel: de behoefte om weer een stukje te schrijven. En dat komt omdat ik het wil hebben over een vrij groot ding in mijn leven. Niet over m’n master die ik bijna af ga sluiten, niet over het feit dat ik nog maar twee maanden in Nijmegen woon, niet over dat ik nog geen idee heb wat ik daarna ga doen, al zal dat ongetwijfeld allemaal aan bod komen de komende tijd. Nee, de reden dat het begon te kriebelen weer een blog te schrijven is het volgende:

Ik heb me ingeschreven voor een marathon. De 42.2 KM van Amsterdam op 20 Oktober 2019, om precies te zijn.

Ik denk dat jullie reactie ongeveer dezelfde is als die ik van iedereen in het echte leven krijg: “… WAT???” Yes, over precies 24 weken loop ik als alles volgens plan verloopt de FREAKING MARATHON, samen met favoriete hardloopmaatje Pien. We liepen eerder samen de Egmond kwart 2018, de CPC halve 2018, de Dam tot Dam 10EM 2018, de Zevenheuvelen 15KM 2018 en de Egmond halve 2019. Als je dit lijstje zo leest begrijp je misschien: deze meiden waren toe aan een uitdaging.

We hadden het er al wel eens half als grapje over gehad, we hadden het plan voor mijn 30e een keer samen New York te gaan lopen (dat voornemen staat nog steeds!!) en we hadden ook al eens vrij serieus gezegd dat als we ooit tijd hadden om te trainen voor een marathon, het deze zomer zou zijn, voordat we aan het “echte leven” gaan beginnen. In een moment van optimisme / verstandsverbijstering besloot ik gewoon door te pakken en Pien een startbewijs te geven voor haar verjaardag. En zodoende staan we in oktober samen aan de start.

En als iets een stok achter de deur is om m’n training de komende tijd serieus te nemen is het om er over te schrijven. Dus dat ga ik doen, de komende 24 weken om precies te zijn. Ik neem jullie mee in mijn voorbereiding, de problemen die ik tegen kom, de lange duurlopen die ik doe, de periode zonder alcohol (SOS), de pogingen die ik doe tot interval (ik beloof niks) en alles daar omheen. Ik ga er geen technisch verhaal van maken maar zal het komende half jaar in dagboek stijl jullie meenemen in deze periode en alles wat er omheen gebeurt. Te beginnen met morgen een samenvatting van mijn eerste ‘trainingsweek’. LET’S DO THIS.

5 Comments

  1. Inge
    06/05/2019 / 7:19 pm

    Supergaaf! Heel veel succes met de voorbereidingen en leuk dat je weer aan het bloggen bent!

  2. Rosemarijn
    07/05/2019 / 7:29 pm

    Jaaaa wat gaaf A) dat je weer blogt en B) dat je een marathon gaat lopen! Deze trouwe lezer gaat je weer volgen.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *