the Twilight Saga – Breaking Dawn part 2: review

Dit weekend was het zover: ik ging de allerlaatste Twilight film zien! Ik heb een beetje een haat/liefde verhouding met deze serie. Rond m’n vijftiende was ik totaal verslaafd, zeg maar gerust obsessed. Toen kwam er 1.5 jaar tussen Eclipse en Breaking Dawn part 1 en toen slapte dit een beetje af. Breaking Dawn 1 vond ik echt vreselijk. Misschien herinneren jullie je mijn review nog? Deze zomer heb ik uit verveling de boeken weer gelezen en ook al vond ik ze niet zo geweldig als vroeger, het blijven enjoyable reads. En nu dus de allerlaatste film!

Mijn verwachtingen waren na deel één van Breaking Dawn op z’n zachtst gezegd laag. Die film was echt een slechte soap, en ook al kende ik het verhaal, vertolkt op het witte doek werd het me toch allemaal te lachwekkend. Ik heb het hele jaar verder geen Twilight films meer gezien maar ik ken het verhaal zo goed dat dat geen probleem was voor deze laatste film. Met lage verwachtingen plofte ik in de stoel. Ik ging omdat ik het toch af wilde sluiten. Let’s get this over with…

Even voor de mensen die niet weten waar Breaking Dawn part 2 over gaat: Bella is getrouwd met de liefde van haar leven, vampier Edward, werd zwanger en kon de bevalling alleen overleven door zelf ook een vampier te worden. Nu is ze dus vampier en haar dochter Renesmee half vampier en half mens. Ooh, by the way, Jacob, Bella’s beste vriend en weerwolf, is ‘imprinted’ op Renesmee. Liefde op het eerst gezicht, maar dan sterker. Pervers? Nee hoor! Goed, de Volturi (de oppervampieren) geloven dat Renesmee een immortal child is: een vampierkind wat niet onder controle te houden is. Daarom plannen ze om Bella en haar hele familie te vermoorden…

Het eerste uur van de film bleef ik heel erg het ‘let’s get this over with‘ gevoel behouden. De regisseur Bill Condon heeft het geweldig gedaan want de film ziet er echt supermooi uit, maar de scriptschrijfster Melissa Rosenberg kan nog heel wat leren. Het verhaal was héél erg hak op de tak en vaak was er gewoon geen samenhang. Ik ken de verhaallijn en kon het prima volgen, maar het was gewoon een beetje irritant om naar te kijken. Het acteerwerk was ook niet je van het (al blijf ik toch wel écht een zwak hebben voor Robert Pattinson, m’n ultieme ‘childhood crush‘ om het zo maar even te zeggen) en sommige momenten waren gewoon awkward.

Maar de film werd in het tweede uur een stuk beter. Het begon te leiden naar een climax, er kwamen een hoop interessante personages in beeld en het werd gewoon een tikje spannender. Ik vond het erg tof om nieuwe gezichten te zien, het gaf de films iets fris en leuks. Ooh, en ik vond dat Mackenzie Fox (Renesmee) het zo goed deed! Ook echt een mooi meisje. Daarnaast begon het verhaal meer samenhang en duidelijkheid te krijgen, en was het meer een geheel in plaats van losse scènes.

Het eind vond ik ZO cool! Ik had niet verwacht dat deze film me nog zou kunnen shockeren omdat ik het boek had gelezen, maar dat deed hij wel degelijk. Het eind is echt een totale mindfuck die ik niet aan had zien komen. Zoals sommige van jullie wel weten is het boek Breaking Dawn nogal actieloos en heeft het een enorme anticlimax: 600 pagina’s opbouw naar een gevecht dat niet komt. Nou, in de film hebben ze dit héél goed verholpen. Ik ga verder niets verklappen, maar I was mindblown.

Ik zat net een beetje te genieten, en toen rolde de aftiteling alweer over het scherm! Ook deze vond ik erg mooi gedaan. Er waren passages uit alle vorige films en uit het boek gebruikt en de hele cast kwam voorbij. Het ultieme closure gevoel! En ook al was het geen zwart gat waar ik in viel nu de Saga voorbij is, ik had toch wel een vreemd gevoel. Ik had verwacht de film snel van me af te kunnen zetten, maar toen ik flashbacks uit alle vorige films voorbij zag komen besefte ik het toch wel: dat waren de afgelopen drie jaar van m’n leven! Lang niet zo erg als met Harry Potter, want dat besloeg m’n hele jeugd, maar toch even zo’n nostalgisch gevoel. Je kent het wel.

Ik zou jullie toch wel aanraden deze film te gaan bekijken! Ik kwam de bioscoop uit met een ‘Yay!’ gevoel, terwijl ik na de vorige film echt een ‘NEE!’ gevoel had. Het begin is wat hak op de tak, maar uiteindelijk resulteert het in een prima resultaat. Een waardig einde voor de Saga, naar mijn mening!

11 Comments

  1. 27/11/2012 / 6:42 am

    JA! Ik heb hem gezien, toen Alice de hand van die van de Volturi vast hield dacht ik eventjes: Huh, nou zeg.. hebben ze het niet uitgewerkt?! Oké, dat vind ik dus echt heel erg afraffelend en teleurstellend van Twilight. Achteraf zat ik echt zo van: oooooooooooh, laat maar hahahahahahah. Ik vond het toch wel een hele leuke film, raar dat het nu zo voorbij is, ja. Maar ik heb net als jou inderdaad niet echt een zwart gatm god zij dank. Vind dat gevoel zo vervelend haha!

  2. 27/11/2012 / 8:25 am

    Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit boek nog niet heb gelezen en daarom eigenlijk de films ook nog niet wil zien :P

  3. Jennifer
    27/11/2012 / 8:53 am

    Haha ben het zo met je eens! Leuk geschreven. Die mindfuck was gewoon echt top gedaan haha, iedereen in de bioscoop zei ook meteen “WTF!” “Hahaha!!!!!” “Jaaa hoor” “oja”. Echt een leuke film.

    • Soesja
      27/11/2012 / 9:32 am

      Ja precies dat haha!

  4. 27/11/2012 / 10:40 am

    Ik ben het helemaal met je eens wat het einde van de film betreft. Ik ben echt fan van de boeken en vroeg me dan ook af hoe ze in hemelsnaam het einde van de Breaking Dawn zouden vertalen naar het witte doek met zo’n anticlimax. Ze hebben het echter perfect opgelost.
    De nieuwe personages vond ik ook een van de leukste dingen uit de film. Mijn favoriet was Lee Pace die zijn opwachting maakte als Garrett. Ik ben al helemaal fan van hem sinds Pushing Daisies :)

    • Soesja
      27/11/2012 / 11:23 am

      Garrett vond ik ook een erg tof personage!

  5. 27/11/2012 / 10:51 am

    Jaaaa, hij is ZO gaaf like OMG!!!! Ook al heb ik de boeken gelezen enzo, toch vond ik het spannend! Hihi! Vooral die mindfuck vond ik echt tof gedaan zeg. Ik zat toen echt met de adem in m’n keel. Of hoe zeg je dat? In ieder geval: ik vond ‘t zo spannend en dacht echt: noooo haha! Ik wil nog een keer heen!!!

  6. 27/11/2012 / 2:55 pm

    Robert Pattinson, yay! Het was inderdaad een mooi einde I love it! Huh, drie jaar? Ik begon er in de tweede klas mee dus dat zijn vier jaren haha. Alle personages vond ik ook awesome en jaaa die mindfuck was echt niet normaal wajoo.

    • Soesja
      27/11/2012 / 2:57 pm

      Ik begon eind tweede / begin derde klas. Dus iets van 3.5 jaar dan! Mis toch wel je comment die langer is dan m’n artikel hoor ;)

  7. 03/12/2012 / 6:51 pm

    Ik moet nog even een slachtoffer zoeken om deze film mee te zien :)

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *