Ieder meisje denkt wel eens na over haar gewicht. Te dik, te dun,  je bent gewoon niet tevreden met je figuur, of juist wel natuurlijk! Ik ook natuurlijk, ik vind mijn figuur op zich wel oke, maarja, ieder meisje heeft haar sterke en minder sterke punten.

Anyway, vroeger at ik echt héél erg veel. Elke dag ging er zo een pakje koekjes doorheen en dan ook nog wel wat chippies of een plakje cake. Ik groeide nog veel en kwam niet veel aan – ik bleef dun. Maar op een gegeven moment had ik een besef; dit kan zo niet doorgaan. Op een gegeven moment komt er een punt waarop ik wél aan ga komen van al dit eten, en bovendien is dit niet gezond.

Op dat moment ben ik gaan minderen, en ik ben nu tevreden met mijn eetpatroon. ‘s Ochtends voor de lunch een pakje crackers, als ik thuis kom uit school een koekje of twee en ‘s avonds bij de thee nog een koekje. Tussendoor ook veel appels en druiven, want fruit, ben ik achter gekomen, vind ik lekker én het is gezond.

Als ik een dagje heb waarop ik wel heel veel eet, gewoon omdat ik er even zin in had, dan ben ik daar heel makkelijk in: de volgende dag gewoon een dagje niet snoepen en daarna weer mijn oude vertrouwde eetpatroon oppakken!

Chocola

Toch heb ik een ding wat ik gewoon niet kan minderen, omdat ik het zo ontzettend lekker vindt. Een zogehete Guilty Pleasure (hoofdletters ja). CHOCOLA. Aah, op het moment dat ik dit typ loopt het water me al in de mond. Chocola. Cho – co – la. C h o c o l a. Alleen he woord klinkt al lekker. De zachte “cho”, de harde “co” en dan de langgerekte “laaaaa”. Mm.

Chocola is echt iets waar ik niet vanaf kan blijven, zodra ik begin met eten. Ik kan het gewoon niet beschrijven hoe lekker ik het vind. Mmmmmmm. Ik kan er gewoon niet over uit, haha! Maarja, with money you can’t buy happiness, but you can buy chocolate, which is kinda the same thing.

Hebben jullie een Guilty Pleasure? 

Het was trouwens echt niet grappig om plaatjes op te zoeken voor dit artikel, 237 pagina’s met weheartit foto’s die in het teken staan van chocola, jezus christus!

Oke, dit artikel is niet wat jullie gewend zijn van mij, en het is niet echt omdat ik geen inspiratie heb (eigenlijk ook wel, maar niet alleen maar), maar ik wil dit gewoon even met jullie meedelen omdat dit gewoon mijn blog is en ik er op zet wat ik wil. Dus.

Vanochtend werd ik wakker en ik voelde me niet anders dan anders. Ik ontbeet, starte m’n laptop op en keek een beetje rond op twitter. Daar was Lisan obsessief bezig met tweeten over de nieuwe CD van Justin Bieber. “Heeft hij de baard in de keel gekregen of zo?” Nou daar was ik wel benieuwd naar, dus zocht ik een liedje op.

Helleuheu, dat was echt even een stemevolutie of zo! Toen ik Justin Bieber voor het eerst hoorde wist ik niet of ik luisterde naar een jongen of een meisje (true story) maar hier klonk zijn stem veel dieper, en … tja. Best sexy, in some sort of way.

Toch besloot ik dat ik geen Justin Bieber fan werd: zijn muziek is namelijk allesbehalve mijn smaak. Dit hield ik dus ongeveer vier uur vol, totdat ik naar volgend filmpje keek:

HALLO! Mannen die piano spelen! Hoe kan ik nu anders dan van hem houden?! Ik heb een grooooooooooot zwak voor piano spelende mannen – Edward Cullen was de eerste en toen Chuck in een aflevering van Gossip Girl achter de piano zat had hij m’n hart gestolen. Ook Bruno Mars vond ik niks tot ik hem in de clip van Just the way you are achter de piano zag zitten, en zo heb ik nog wel 10 voorbeelden. En nu ook Justin Bieber!

Dus, ik ben over mijn Justin Bieber haatperiode heen. Integendeel … hello bieber fever! Haha nee grapje, zijn eerste CD vind ik niks, maar zijn nieuwe acoustic cd en wat piano liedjes zal ik zeker een keer luisteren!

I've Read #9 Eten Bidden Beminnen

Naam: Eten Bidden Beminnen

Schrijfster: Elizabeth Gilbert

Waar gaat het over? Op haar dertigste heeft Elizabeth alles wat een moderne vrouw zich kan wensen: een echtgenoot, een huis en een succesvolle carrière. Maar in plaats van gelukkig te zijn wordt ze overspoeld door paniek, verdriet en verwarring. Twee jaar later, na een bittere scheiding en een hevige depressie, besluit Elizabeth een radicale stap te nemen: ze gaat een jaar lang alleen op reis. Op haar zoektocht naar evenwicht en geluk doet ze drie landen aan. In Italië leert ze la dolce vita kennen, in India verdiept ze zich in de meditatie en schrobt ze tempelvloeren, en in Indonesië ontdekt ze de balans tussen ernst en lichtvoetigheid – en ontmoet ze haar grote liefde.

Wat vond ik er van? Ik vond het een superleuk boek! Het was minder luchtig geschreven dan een chicklit en soms best ingewikkeld, maar dat vond ik een fijne afwisseling. De indeling in het boek is erg systematisch (ook erg ingewikkeld, ik ga hem niet helemaal uitleggen hier) en dat maakt dat het boek toch fijn weg leest. Ik vond het onderwerp interessant, het bleef me boeien. Ik vind dit boek zeker een aanrader, en ik ben ook erg benieuwd naar de film! Ooh en trouwens, ik vond het stuk over Italië het leukste :)

Beoordeling: I've read beoordeling 8,75 hartjes