Pim Pam Pet kent iedereen waarschijnlijk als het redelijk ouderwetse spelletje wat je alleen nog heel af en toe met je opa of oma speelt. Ik ken in ieder geval niemand die iedere dag met plezier haar Pim Pam Pet exemplaar uit de kast haalt. Geef toe, het is een redelijk droog, sukkelig spelletje. But guess what? Pim Pam Pet just became fashionable! Elle Pim Pam Pet is it.

Jikkie had dit spel op school gekregen om onverklaarbare redenen, maar zij hoefde het niet en doneerde het aan haar geweldige zus – c’est moi! De doos ziet er al erg gaaf uit, met een fashion editorial foto er op. Ok, het geeky lettertype is gebleven, maar de rest van de doos heeft een updo gekregen!

Het basisprincipe van het spel is hetzelfde: in de doos vind je nog steeds de schijf met het grootste deel van de letters van het alfabet er op. Ook de kleuren (geel en groen) zijn niet echt verbeterd… Zwart wit zagen de foto’s er beter uit, laten we maar zeggen :)

Maar de kaartjes met vragen zijn een transformatie ondergaan: in plaats van dingen als ‘Linkse politicus’, ‘Broodbeleg’ of ‘Stad in Zuid Afrika’ vind je nu vragen die wat meer fashionable verantwoord zijn: ‘Winkelstraat in New York’, ‘Britse Ontwerper’, ‘Champagnemerk’ en ‘Ontwerper met een lijn voor H&M’ kun je vinden in dit Pim Pam Pet spel. En kijk, dát vinden we dan weer wel leuk!

Oke, ik zal nog steeds niet iedere dag Pim Pat Pet gaan spelen, maar nu het spel op mijn bureau ligt pak ik wel eens voor de grap een kaartje. Meestal weet ik niks, maar ik vind deze versie van Pim Pam Pet toch heel wat leuker dan de old skool variant!

Hoofdschuddend blader ik door mijn Vogue. Waarom? Het kost me maar liefst 19 pagina’s omslaan om bij de inhoudsopgave te komen. Het eerste waarmee je een verslag, werkstuk of ander werk begint, is met een inhoud, dat is wat ik op de basisschool leerde. Maar nee hoor, dit is helemaal vergeten in de wereld van de tijdschriften. Gucci, Chanel, H&M, Burberry, Lacoste, alle bekende winkels komen met een reclame voorbij. En na die ne – gen – tien pagina’s is het nog niet voor bij, ooh nee hoor: tussen de tekst door kun je ook nog 61 pagina’s reclame vinden, en dan heb ik het nog niet eens over de 23 pagina’s aan het eind.

 

Ik ben dit met tijdschriften wel gewend, je vind het eigenlijk altijd wel. Ik zou raar opkijken als meteen op de eerste pagina de inhoudsopgave stond. Maar toen ik het aantal pagina’s reclame ging tellen schrok ik toch wel even: 103 pagina’s met reclamefoto’s! Even een vergelijking: het tijdschrift bestaat uit 224 pagina’s, wat betekend dat het tijdschrift voor bijna 46% bestaat uit reclame. Jeez!

En dan heb ik het alleen nog maar over de grote editorials, maar eigenlijk is het tijdschrift dat je in je handen hebt nog meer reclame. Denk je dat de tijdschriften alle jurkjes, schoenen en zonnebrillen zelf uitzoeken? En wat dacht je van de kleding die gebruikt wordt in de photoshoots? Nou, misschien een deel, maar ik wil wedden dat ze voor een groot deel betaald krijgen.

Mijn vraag: vinden jullie dit kunnen, zoveel reclame? Verdient een tijdschrift niet genoeg aan mensen die het kopen, moeten ze ook nog al dat reclamegeld er bij hebben? Meer geld is natuurlijk altijd fijn, maar ik vind zelf dat het nu ten koste van het tijdschrift gaat. Een tijdschrift dat voor meer dan 100 pagina’s uit reclame bestaat, neem ik toch niet meer helemaal serieus! Reclames zijn bij het gedachteloos doorbladeren wel leuk om naar te kijken en oke, soms zijn ze echt heel mooi, maar dit vind ik toch echt te veel. Net zoals bij weblogs: die bestaan toch ook niet voor 50% uit Advertorials? Wat vinden jullie?

MagVilla is een online winkel voor tijdschriften. Ze verkopen dan ook magazines in alle soorten en maten: voor mannen en vrouwen en kinderen, Amerikaans, Brits, Frans en natuurlijk Nederlands, Glossy’s, autotijdschriften, lifestyle magazines en ga zo maar door! Op de verjaardag van Josephine kreeg ik een zogehete ‘Bladerbon’: Een MagVilla kadobon! Daar moest ik natuurlijk gebruik van maken en daarom heb ik mezelf even lekker verwend!

Allereerst heb ik het tijdschrift dat ik kocht laten inpakken bij de Kadoservice. Dit was gratis, dus waarom niet? Ik kreeg het dus ingepakt in een mooi zakje, als kadootje (zonder reden) voor mezelf, superleuk!

Het tijdschrift dat ik koos was de British Vogue. Ik vind Engelse tijdschriften vaak leuker dan Amerikaanse (don’t know why) en daarom dat ik de Engelse verkoos boven de Vogue uit de USA! Oke, ook omdat deze in de aanbieding was, maar toch ;)

In het pakketje zat ook een kaartje wat je er gratis bij kon doen met mijn eigen tekst haha. Hoe droog, maar dit is typisch Soesja. Ik vond het vet leuk om een kaartje van mezelf te krijgen :D

En als kers op de taart zat er ook nog iets bij waarvoor ik niet had gekozen, maar wat écht een verrassing was: een heerlijke reep Lindt chocola!

En dit heerlijke pakketje is helemaal medemogelijk gemaakt door de geweldige goodiebag van Josephine! Ik werd helemaal vrolijk toen ik dit thuis kreeg, ook al had ik het zelf gekocht en wist ik al wat er in zou zitten. Ik ga vaker dingen in laten pakken, haha! MagVilla is sowieso echt een aanrader: ze hebben er meer dingen dan in de winkel, het is vaak nog goedkoper ook en ik had het tijdschrift heel snel binnen: de service is top!